"Eerbetoon door het scherm" [FEMDOM]

Je kunt me niet aanraken. Je zult me nooit bezitten. Niet mijn lichaam, niet mijn stem, en zeker niet mijn perfecte, verwende voeten. En toch ben je hier, knielend voor je scherm als de wanhopige kleine verliezer die je bent - volledig verslaafd aan je ondeugende online godin. Je staart als een hulpeloze dwaas, lippen geopend, ogen wijd, praktisch kwijlend over een vrouw die je nooit kunt bereiken. Ik laat je je ego tot absoluut niets reduceren terwijl ik mezelf omhoog til - je herinnerend dat ik het enige ben dat je ooit nodig zult hebben... en het enige dat je nooit zult verdienen. Je zou alles geven om maar aan mijn voeten te zijn. Om mijn zolen te kussen, tussen mijn tenen te likken, of zelfs maar te ruiken. Maar nee. Je bent daar niet goed genoeg voor. Je mag niet eens in dezelfde kamer zijn. Alles wat je krijgt is het uitzicht - gefilterd door een scherm - terwijl ik je met elke kleine beweging plaag. Ik strek langzaam mijn benen uit, wiebel met mijn tenen, laat mijn zachte bogen zien... en je doet alsof het een zegen is. Je kust de lucht als een pathetische digitale dienaar, die elke centimeter van mij aanbidt alsof het je religie is. En ik hou ervan om je te zien degraderen. Je zult me nooit aanraken. Je zult nooit waardig zijn aan mijn voeten. Maar je blijft daar - je obsessie strelen, smeken om meer, volledig verloren in de fantasie van een godin die alleen aan de andere kant van je scherm bestaat.