De Levenszuigende Succubus

Ze heeft eindelijk vorm aangenomen. Niet langer slechts een fluistering in zijn dromen of alleen maar visioenen in zijn geest. Vanavond stapt ze door het sluier, vlees en schaduw, honger gewikkeld in huid. Ze onthult zichzelf, stralend en kwaad. Ze is gekomen om met haar prooi te spelen, maar ze heeft geen haast. Ze geniet. Elke aanraking is een spreuk, elke blik een belofte van genot doordrenkt met ondergang. Ze drinkt hem langzaam in, zich voedend niet alleen met zijn verlangen; maar met de energie die verborgen ligt in zijn zweet, in zijn trilling, in de hitte van overgave. Zijn essentie - zijn sperma, zijn lust - haar brandstof. En ze stopt niet. Ze voedt zich totdat hij trilt en stilvalt. Totdat zijn energie zich in haar oprolt als een bliksem. Ze wordt sterker met elke puls, elke ontlading. Hij wordt zwakker, pijnigend en verslaafd. Tegen de tijd dat ze in het donker verdwijnt, is hij uitgehold - buiten adem, verdoofd, wachtend. En zij? Ze vertrekt stralend, krachtig en onverzadigbaar hongerig naar de volgende keer.